Chiel van Mourik: 'Yes! Ik ben weer thuis!'
Door Jos Bosch
Voor Chiel van Mourik (27) is Terwolde meer dan alleen de plek waar hij woont. Het is het dorp waar hij opgroeide, waar mensen elkaar groeten op straat en waar thuiskomen nog echt als thuiskomen voelt. “Als ik op vakantie ben geweest en ik kom Terwolde weer binnenrijden, dan denk ik echt: Yes! Ik ben weer thuis!”
Dorpsgenoten kunnen Chiel regelmatig in en om het dorp zien rennen, want hij is een vervend hardloper. De Terwoldenaar behoort tot de betere lopers in de regio. Zo werd hij zesde bij de Brink tot Brinkloop 2026 en tweede bij de IJsselloop Deventer 2026. Toch begon zijn sportieve verhaal ooit heel anders.
Van voetbalveld naar hardloopwereld
Als vierjarige begon Chiel bij SV Terwolde, bij de pamperboys. Jarenlang voetbalde hij met veel plezier, maar rond zijn zestiende begon dat te veranderen. “Ik vond het niet zo leuk meer. Maar ik kon altijd al goed hardlopen.”
Dat viel thuis ook op. Wanneer Chiel met vrienden ging rennen, bleek hij naderhand nog energie over te hebben terwijl anderen volledig uitgeput waren. Zijn moeder zag het talent en gaf hem een duwtje in een andere richting. “Mijn moeder zei: ga eens kijken bij de atletiek, misschien vind je dat wel leuk.” Dat bleek een schot in de roos.
Sindsdien loopt hij bij Atletiekvereniging Daventria in Deventer, waar Chiel deel uitmaakt van de zogeheten Mila-groep: middellange afstanden van vijf kilometer tot een halve marathon. Twee keer per week traint hij op de atletiekbaan in Deventer, daarnaast loopt hij zelfstandig door de regio. Alles bij elkaar goed voor zo’n tachtig kilometer per week, verdeeld over zes trainingen.
“Ja, dat is best veel”, zegt hij nuchter. “Maar dat moet ook als je fit wilt blijven en beter wilt worden.”
Het teamgevoel binnen Daventria
“Dus mensen zien mij regelmatig rondjes lopen in de buurt” en dát kunnen wij beamen. Naast de individuele prestaties geniet hij ook van het teamgevoel binnen Daventria. De vereniging doet mee aan competitiewedstrijden in verschillende steden, waarbij gezamenlijk punten worden verzameld voor een ranglijst. “Dat maakt het juist leuk. Je doet het uiteindelijk samen.”
Hardlopen als werk én hobby
Dat hardlopen inmiddels een groot onderdeel van zijn leven is geworden, blijkt ook uit zijn werk. Sinds maart 2026 werkt Chiel bij een bedrijf in Apeldoorn dat gespecialiseerd is in hardloopschoenen en loopadvies.
Bijzonder genoeg ontstond die baan vrij onverwacht. “Ik ging er eigenlijk heen voor een sponsorgesprek”, vertelt hij lachend. “Maar ik kwam terug met nieuw werk.”
Wat begon als een gesprek over sponsoring, eindigde dus met een baan waarin hij dagelijks andere lopers helpt. Mensen komen binnen voor schoenen of kleding, waarbij er onder meer loopanalyses worden gedaan om te kijken welke schoenen het beste passen bij iemands manier van lopen.
Het gevoel van thuiskomen
Ondanks zijn sportieve leven buiten het dorp, blijft Terwolde voor Chiel de plek waar alles vertrouwd voelt. Hij groeide er op, woonde jarenlang bij zijn ouders en heeft inmiddels een eigen appartement in het dorp. Dat hij bewust in Terwolde wilde blijven wonen, was voor hem eigenlijk vanzelfsprekend.
“Vroeger was het veel buitenspelen met vriendjes. Dat ben ik later steeds meer gaan waarderen. Maar nu vooral het dorpsgevoel. Het is echt een ‘ons kent ons’.” Dat gevoel zit volgens hem in allerlei kleine dingen. Mensen die elkaar begroeten op straat, even een praatje maken in de supermarkt of simpelweg weten wie waar woont.
Nog steeds vertrouwd
Hoewel sommige vrienden inmiddels buiten Terwolde wonen, blijft het vertrouwde gevoel bestaan. “Je kent nog steeds heel veel mensen. Dat blijft toch vertrouwd.”
Voor Chiel zit het thuisgevoel niet alleen in het dorp zelf, maar ook in de mensen dichtbij hem. Zijn ouders, opa en tante wonen allemaal in de buurt. “Het is én je familie én de omgeving”, vertelt hij. “Iedereen zegt hoi tegen elkaar. Je maakt soms gewoon even een praatje.”
Iedereen hoort erbij
Volgens Chiel ligt juist daarin de kracht van Terwolde. Nieuwe inwoners worden snel opgenomen in het dorp en betrokken bij activiteiten. “Als je hier komt wonen, word je echt welkom geheten. Je krijgt een welkomstpakketje, dat geeft meteen een gevoel van welkom.”
Zelf merkte hij dat ook toen hij verhuisde naar zijn huidige appartement. “Het scheelde dat ik de mensen beneden mij al kende. Ik werd ook meteen gevraagd voor de buurtvereniging en een van mijn beste vrienden woont naast me.”
Blijven groeien zonder het dorp kwijt te raken
Dat open karakter ziet hij ook terug tijdens dorpsactiviteiten. Bij evenementen als Terwolde Viert De Zomer lopen jong en oud door elkaar heen en ontstaan overal gesprekken. “In steden zie je sneller losse groepjes”, merkt hij op. “Hier is iedereen met elkaar bezig.”
Hoewel Chiel niet het gevoel heeft dat Terwolde echt iets mist – “alles ligt op een steenworp afstand” – ziet hij woningbouw wel als belangrijk aandachtspunt voor de toekomst.
“Ik hoop dat het dorpsleven blijft zoals het nu is, met alle activiteiten. Maar er moeten straks ook woningen zijn. Stel dat ik ooit kinderen krijg, dan wil je wel door kunnen groeien.”
Zelf is hij voorlopig niet van plan om Terwolde te verlaten. “Tenzij ik ooit een partner krijg die echt iets anders wil”, zegt hij lachend. “Dan ga ik misschien wel overstag… maar liever niet.” Want hoe de toekomst er ook uitziet, één ding lijkt duidelijk: voor Chiel blijft Terwolde de plek waar hij zich thuis voelt.